μουσική #3

Madeleine Peyroux - Between The Bars

Μια γυναίκα που γεννήθηκε σε “λάθος” εποχή, και μια φωνή που βρέθηκε σε “λάθος” σώμα. Δύο από τα πιο όμορφα “λάθη”  της σύγχρονης μουσικής, θα έχουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε στη χώρα μας, στις 28 Νοεμβρίου 2009 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στις 29 Νοεμβρίου 2009 στο Ράδιο Σίτυ της Θεσσαλονίκης.

Γεννημένη στην …Αθήνα της Georgia, πριν 35 (!) μόλις χρόνια, η Peyroux μας ταξιδεύει με την ανεπανάληπτη φωνή της,  στα Jazz και Blues ακούσματα των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα, μοιάζοντας με την μετεμψύχωση της Billie Holiday.  Σε ηλικία 22 χρονών κυκλοφόρησε το πρώτο της album, ενώ  ερμήνευσε και διασκεύασε με μοναδικό τρόπο, πολλά γνωστά κομμάτια, ένα από τα οποία (το εκπληκτικό Between The Bars, του αυτόχειρα Elliot Smith)  βρίσκεται στο παραπάνω βίντεο.

Περισσότερες πληροφορίες στη wikipedia, στο myspace και στο madeleinepeyroux.com.

Η λευκή κορδέλα (Das weisse band) του Michael Haneke

Η ιστορία εκτυλίσσεται σ’ ένα άγνωστου ταυτότητας χωριό της Γερμανίας, όπου οι ενήλικες δεν έχουν ονόματα παρά μόνο ιδιότητες και τα παιδιά (που έχουν ονόματα), φαίνεται να βρίσκονται πίσω από κάθε αξιοσημείωτο ( ή πολλές φορές βάρβαρο ) γεγονός. Σε μια μικρή κοινωνία όπου η ζωή είναι δύσκολη και σκληρή, οι άνθρωποι πιο σκληροί και τα παιδιά αφύσικα “ενήλικα”, αρχίζουν να συμβαίνουν κάποια γεγονότα που αναστατώνουν τους κατοίκους του μικρού χωριού. Η ιεραρχία μέσα στην κοινωνία και τις οικογένειες είναι παγιωμένη και απόλυτη, και τα γεγονότα μοιάζουν να θέλουν να τιμωρήσουν αυτήν ακριβώς την κατάσταση, με εξίσου σκληρό και απόλυτο τρόπο. Κάθε τι που συμβαίνει, εμφανίζεται σαν τιμωρία σε κάτι που προϋπήρχε. Ο Θεός,  ο έρωτας, η κοινωνική τάξη, χρησιμοποιούνται ως στοιχεία εξουσίας και επιφέρουν φόβο, προκαλώντας την αντίστοιχη αντίδραση από τα θύματα. Μικρά και μεγάλα μυστικά αποκαλύπτονται σιγά σιγά και ο θεατής περιμένει τη λύση και την κάθαρση.

Μόνο που αυτή δεν έρχεται ποτέ. Άλλο ένα παράδειγμα της διηγηματικής μεθόδου του Michael Haneke. Δεν ακολουθεί την πεπατημένη των σεναρίων: παρουσίαση χαρακτήρων – παρουσίαση υπόθεσης – κορύφωση – λύση. Παρακάμπτει τα δυο τελευταία και συνεχίζει εσαεί τη διήγηση του. Η σκηνοθετική μαεστρία του  Haneke, εξαντλείται στην ικανότητα του να περιφέρει τον θεατή μέσα στον πυρήνα της ιστορίας του, αποκρύπτοντας επιμελώς τα στοιχεία που θα αποκάλυπταν τους θύτες, αλλά αφήνοντας εξίσου επιμελώς να τα καταλάβεις από τα “συμφραζόμενα”.

Όταν η ταινία τελειώνει, νιώθεις ότι απλά σου έδωσε τη δυνατότητα, να κρυφοκοιτάξεις σε ένα κομμάτι της ζωής μιας κοινωνίας. Χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Μπήκαμε, κοιτάξαμε, βγήκαμε.

Ωραία λοιπόν…. και τι μας έμεινε;

Σίγουρα η αριστουργηματική φωτογραφία της ταινίας ( του Christian Berger), υποβοηθούμενη από την επιλογή του ασπρόμαυρου φίλμ.

Οι σκληρές φυσιογνωμίες των παιδιών (σε άμεση αντίθεση με την ανεμελιά και την αθωότητα που περιμένει κανείς).

Το αλληγορικά αντισυμβατικό, και αφύσικα αθώο (σε αντίθεση με την διάχυτη, φυσική και ηθική τραχύτητα όλης της υπόλοιπης διήγησης) φλέρτ, του δασκάλου του χωριού με μια νεαρή χωριατοπούλα. Είναι το μόνο “ανθρώπινο” στοιχείο της ταινίας, που συνάμα μοιάζει τόσο ξένο.

Τι δε μου άρεσε:

Η αργή διήγηση και η απουσία κορύφωσης ( μ’ αρέσουν τα κλισέ… τι να κάνουμε).

Η πλήρης απουσία μουσικής σύνθεσης (δεν λαμβάνω υπ’ όψη μου τα κλασσικά κομμάτια με βιολί και πιάνο, που εκτελούν οι πρωταγωνιστές σε 1-2 σημεία της ταινίας).

Να τη δω;

Δες την, αλλά μη μου πεις ότι δε σε προειδοποίησα !

νεραϊδόκοσμος

( photo :  καταρράκτης Αγ. Βαρβάρας, Ν. Δράμας, 28 Οκτ. 2009)

μουσική #2

Yann Tiersen - Summer ‘78

Yann Tiersen live:

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009,  Αθήνα – Fuzz Club , 9:00 μ.μ.

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009 , Θεσσαλονίκη – Principal Club , 9:00 μ.μ.

μουσική #1

Gustavo Santaolalla - Pampa

χωρίς εικόνα ….. μόνο μελωδία!

συγχρονισμός

Περπατάμε δίπλα δίπλα

Πλάι στις γραμμές, συντονίζουμε το βήμα και επιταχύνουμε…

Δε βιάζομαι, απλά μας πήρε τόσο καιρό να συγχρονιστούμε

και είναι κρίμα να χάνουμε χρόνο.

( photo :  Μετρό Αθηνών, 26 Οκτ. 2008 )

επανεκκίνηση

Πριν από περίπου ένα χρόνο, δημιουργήθηκε αυτό το ιστολόγιο, για να βρουν διέξοδο κάποιες ανησυχίες μου. Ανησυχίες με χαρακτήρα κυρίως λυρικό, εικαστικό, μουσικό…  συσσωρευμένες στο καλλιτεχνικό τμήμα του εαυτού μου. Στην πορεία όμως, επενέβη το καθημερινό, γήινο μισό μου, με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας που αρχικά ήθελα να δώσω στο  ιστολόγιο. Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος που τόσο καιρό απέφευγα να αναρτήσω οτιδήποτε, αφού κάθε τι που δημιουργούσα, μου φαινόταν άσχετο μέσα σ’ αυτό το “διχασμένο”  περιβάλλον.

Αποφάσισα λοιπόν, να πάρω τις γήινες σκέψεις μου και να πάω αλλού… Εκεί θα μπορώ πλέον να σχολιάζω ελεύθερα χωρίς να διαπληκτίζομαι με το άλλο μου μισό…

Το παρόν ιστολόγιο θα συνεχίσει να υπάρχει με τον χαρακτήρα που αρχικά δημιουργήθηκε… βουτηγμένο στη αλληλεπίδραση της εικόνας με τις λέξεις!

” οι εμιγκρέδες φταίνε… “

Ποιος είναι πιο επικίνδυνος; Ο πεινασμένος μετανάστης, που ληστεύει για να φάει, που ζει εξαθλιωμένος, περιθωριοποιημένος και στιγματισμένος, ανάμεσα σε ανθρώπους που του φορτώνουν τις δουλειές τους τα κόμπλεξ τους και την ανεπάρκειά τους; Ή μήπως ο “πεινασμένος” πολιτικός, που ληστεύει όχι για να γεμίσει το στομάχι του (αυτό άλλωστε είναι ασφυκτικά γεμάτο), αλλά για να γεμίσει την αχόρταγη τσέπη του, να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία του και να εκμεταλλευτεί την εμπιστοσύνη του αφελή πολίτη αυτής της χώρας.

Τι κατασπαράζει περισσότερο αυτήν την φουκαριάρα πατρίδα;

Ο Έλληνας ή ο εμιγκρές;

Επειδή στο διαδίκτυο υπάρχουν άνθρωποι με πιο συμπυκνωμένο λόγο από μένα… ένα υπέροχο άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη στο ” Κουτί της Πανδώρας“.