νεραϊδόκοσμος

( photo :  καταρράκτης Αγ. Βαρβάρας, Ν. Δράμας, 28 Οκτ. 2009)

μουσική #2

Yann Tiersen - Summer ‘78

Yann Tiersen live:

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009,  Αθήνα – Fuzz Club , 9:00 μ.μ.

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009 , Θεσσαλονίκη – Principal Club , 9:00 μ.μ.

μουσική #1

Gustavo Santaolalla - Pampa

χωρίς εικόνα ….. μόνο μελωδία!

συγχρονισμός

Περπατάμε δίπλα δίπλα

Πλάι στις γραμμές, συντονίζουμε το βήμα και επιταχύνουμε…

Δε βιάζομαι, απλά μας πήρε τόσο καιρό να συγχρονιστούμε

και είναι κρίμα να χάνουμε χρόνο.

( photo :  Μετρό Αθηνών, 26 Οκτ. 2008 )

επανεκκίνηση

Πριν από περίπου ένα χρόνο, δημιουργήθηκε αυτό το ιστολόγιο, για να βρουν διέξοδο κάποιες ανησυχίες μου. Ανησυχίες με χαρακτήρα κυρίως λυρικό, εικαστικό, μουσικό…  συσσωρευμένες στο καλλιτεχνικό τμήμα του εαυτού μου. Στην πορεία όμως, επενέβη το καθημερινό, γήινο μισό μου, με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας που αρχικά ήθελα να δώσω στο  ιστολόγιο. Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος που τόσο καιρό απέφευγα να αναρτήσω οτιδήποτε, αφού κάθε τι που δημιουργούσα, μου φαινόταν άσχετο μέσα σ’ αυτό το “διχασμένο”  περιβάλλον.

Αποφάσισα λοιπόν, να πάρω τις γήινες σκέψεις μου και να πάω αλλού… Εκεί θα μπορώ πλέον να σχολιάζω ελεύθερα χωρίς να διαπληκτίζομαι με το άλλο μου μισό…

Το παρόν ιστολόγιο θα συνεχίσει να υπάρχει με τον χαρακτήρα που αρχικά δημιουργήθηκε… βουτηγμένο στη αλληλεπίδραση της εικόνας με τις λέξεις!

” οι εμιγκρέδες φταίνε… “

Ποιος είναι πιο επικίνδυνος; Ο πεινασμένος μετανάστης, που ληστεύει για να φάει, που ζει εξαθλιωμένος, περιθωριοποιημένος και στιγματισμένος, ανάμεσα σε ανθρώπους που του φορτώνουν τις δουλειές τους τα κόμπλεξ τους και την ανεπάρκειά τους; Ή μήπως ο “πεινασμένος” πολιτικός, που ληστεύει όχι για να γεμίσει το στομάχι του (αυτό άλλωστε είναι ασφυκτικά γεμάτο), αλλά για να γεμίσει την αχόρταγη τσέπη του, να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία του και να εκμεταλλευτεί την εμπιστοσύνη του αφελή πολίτη αυτής της χώρας.

Τι κατασπαράζει περισσότερο αυτήν την φουκαριάρα πατρίδα;

Ο Έλληνας ή ο εμιγκρές;

Επειδή στο διαδίκτυο υπάρχουν άνθρωποι με πιο συμπυκνωμένο λόγο από μένα… ένα υπέροχο άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη στο ” Κουτί της Πανδώρας“.

” απέχω άρα …υπάρχω ;;; “

Έχοντας βιώσει την αγωνία του ανθρώπου που συνειδητοποιεί ότι στην σύγχρονη Ελλάδα, κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν τον εκφράζει , και αφού εξάσκησα το προνόμιο της ψήφου μου, επέστρεψα στο σπίτι μου, όπου και προσπάθησα να αξιολογήσω την επιλογή μου. Εδώ και πολύ καιρό, είχα επιλέξει να ρίξω λευκό. Μια περίεργη αγωνία όμως και το αίσθημα ευθύνης που φέρει η κάθε πράξη μας σ’ αυτή τη ζωή, με έκανε να ψάξω τι θα σήμαινε αυτή η ψήφος.

Αποτέλεσμα:  ……………..ΤΙΠΟΤΑ ! Το λευκό δεν έχει καμία επιρροή στο εκλογικό αποτέλεσμα, αν και δε θεωρείται άκυρο.

Ξεκίνησα λοιπόν έναν αγώνα δρόμου, για να αποφασίσω τι θα ρίξω στην κάλπη, έχοντας ήδη ξεκαθαρίσει ότι δεν θα ενισχύσω κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα. Δεν μπορώ να πω ότι ικανοποιήθηκα από το ψάξιμο και τελικά κατέληξα να ρίξω ψήφο διαμαρτυρίας και όχι ταύτισης. Κρίμα … το ξέρω αλλά τι να κάνεις; Έτσι όπως μας έχουν εγκλωβίσει τα θηρία, αρχίσαμε κι εμείς να πετάμε πέτρες, μπας και φάνε καμία στο κεφάλι και σκορπίσουν.

Παρακολουθώντας λοιπόν τα αποτελέσματα, τις συζητήσεις και τις δηλώσεις, πολλά πράγματα με έβαλαν σε σκέψεις, ωστόσο θα σχολιάσω μόνο δύο.

1. Τη μεγάλη ( τι μεγάλη δηλαδή …τεράστια αποχή ). Απογοητεύτηκα, οχι τόσο γιατί οι άνθρωποι δεν ψήφισαν, όσο γιατί φοβάμαι ότι δεν συνειδητοποίησαν , ότι έτσι έδωσαν άλλοθι σε όλους ανεξαιρέτως να τους καπηλευτούν. Το να απέχεις, ενέχει σαφώς αντιδραστικά στοιχεία απέναντι στο υπάρχον σύστημα, στη λειτουργία του και σαφώς δηλώνει και διαμαρτυρία. Δυστυχώς όμως δεν αποτελεί πολιτική πράξη, αλλά π0λιτική απουσία και αυτό είναι το τραγικό…

Αν θέλεις να εξαφανίσεις κάτι αντιδράς.

Αν είσαι άρρωστος και απλά δεν κάνεις τίποτα, τότε υπάρχει μία σοβαρή πιθανότητα η ασθένεια να επιδεινωθεί, να γίνει χρόνια ή πολύ χειρότερα να σε σκοτώσει. Αν όμως αναζητήσεις και λάβεις θεραπέια τότε  μόνο έχεις πιθανότητες να την κερδίσεις. Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα να φύγει από μόνη της αλλά θα έπαιρνες ποτέ αυτό το ρίσκο;

Η γνώμη μου είναι λοιπόν, ότι όσοι απείχαν συνειδητά, απλά αδίκησαν τους εαυτούς τους.

2. Την εξωφρενική αλαζονεία του πολιτικού κατεστημένου, εκφρασμένη από τα χείλη του ίδιου του ανθρώπου, που μόλις έχει φάει ένα πολύ ηχηρό χαστούκι από τον λαό ( … ή τέλος πάντων από το 1/2  αυτού) που κυβερνά. Μέσα σε αυτό το πολιτικό σκηνικό, μίλησε για τους “ψηφοφόρους του” που διαμαρτυρήθηκαν δια της αποχής ( … η καπηλεία που λέγαμε παραπάνω).

Για στάσου ρε φίλε… ποιος νομίζεις ότι είσαι; Ο βοσκός με τα πρόβατά του; Από πότε ένας νοήμων άνθρωπος θεωρείται ιδιοκτησία ενός κόμματος; Για τόσο ζώα μας έχετε πια; Ποιος σου είπε ότι επειδή κάποιος σε ψήφισε , ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο έγινε αυτομάτως Νεοδημοκράτης , Πασόκος κτλ.; Ή μήπως τους σημάδεψες με πυρωμένο σίδερο στο δέρμα με το λογότυπο του κόμματος σου;

Όλοι μας καλώς ή κακώς, μεγαλώσαμε αναγκαστικά σε ένα οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον, με κάποιο ιδεολογικό ή κομματικό χρώμα. Πολλοί επηρεάστηκαν, άλλοι στρατεύτηκαν και άλλοι απλά άρχισαν να …σκέφτονται και να αξιολογούν. Μέσα λοιπόν στο μεγάλο αυτό καζάνι των απόντων  υπάρχουν οι “βαμμένοι”, υπάρχουν όμως και πολλοί -θέλω να πιστεύω- οι οποίοι δεν ταυτίζονται με κανέναν και απλώς ψάχνουν.

Δεν μπορεί λοιπόν κανένας και πολύ περισσότερο ο κυβερνήτης αυτής της χώρας, να αντιμετωπίζει τους ψηφοφόρους σαν κατοικίδια.

Ο τύπος, απευθύνθηκε σε όλους μας (και δεν είναι ο μόνος), με την απαξίωση και τη χλεύη που όλοι αυτοί οι δεινόσαυροι τρέφουν απέναντι στον πολίτη. Αυτό μας θεωρούν… κτήμα τους.  Άβουλα ανθρωπάκια που τρέχουν πίσω από σημαίες και χρώματα. Γιατί μόνο αυτούς βλέπουν…

Οι υπόλοιποι απείχαν …άρα δεν υπήρχαν.

Υ.Γ. Για να μην παρεξηγηθώ, η μομφή μου δεν έχει να κάνει με τον συκεκριμένο μόνο πολιτικό, αλλά με το σύστημα και την σαπίλα που αυτός πρεσβεύει. Είμαι σίγουρος ότι το σύνολο σχεδόν των πολιτικών στα κόμματα εξουσίας σκέφτονται παρόμοια…

” η σιωπή των Μ.Μ.Ε. “

Η ιστορία του Θεόδωρου Τενέζου τείνει να εξελιχθεί σε αστικό θρύλο ή μύθο.  Για εμάς που δε ζούμε στην Αθήνα και δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξη αυτής της κατάστασης με μια απλή επίσκεψη στην οδό Πατησίων, η ιστορία του υπάρχει μόνο στα ιστολόγια.  Για να πω την αλήθεια τις τελευταίες 55 μέρες που εξελίσσεται ο αγώνας του Θεόδωρου, δεν άκουσα ούτε κουβέντα για αυτόν από οποιοδήποτε δημοφιλές μέσο ενημέρωσης και συνειδητοποίησα πόσο βαθιά στις δομές της χώρας μας έχουν χώσει τα πλοκάμια τους, τα απανταχού καρτέλ.

Ο Θεόδωρος Τενέζος είναι ένα ακόμα θύμα της σαπίλας και της διαφθοράς που κατατρώει αυτή τη χώρα. Εδώ και 55 μέρες, με την απεργία πείνας του, διεξάγει “σεμνά και ταπεινά”  τον βουβό αγώνα του ενάντια στα καρτέλ και την κρατική αδιαφορία. Αγώνας που αποσιωπάται από όλους τους τηλεσκουπιδιάρηδες-μαριονέτες που γεμίζουν καθημερινά την οθόνη μας με σάχλες.

Όλοι εμείς που δεν μπορούμε να είμαστε εκεί,  ας γίνουμε η φωνή του σε όσους δεν ξέρουν την ιστορία του. (Μάθετε περισσότερα στο STOP CARTEL)