η ζωή μια μινιατούρα

2 Νοεμβρίου, 2010

βίντεο:   Adio Citta του Εμμανουήλ Παπαδόπουλου

Θα μπορούσε άνετα να είναι μια αλληγορία για τη ζωή στην πόλη ή και τη ζωή γενικά…

…το πόσο μικρά είναι όλα αυτά που μας πνίγουν καθημερινά

…το πόσο όμορφη μπορεί να είναι η πόλη μας αρκεί να την κοιτάξουμε με το σωστό τρόπο

…πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος ….και οι άνθρωποι δίπλα μας.

Ο φωτογράφος Εμμανουήλ Παπαδόπουλος παίζει με τον φακό, την προοπτική, την ταχύτητα …και το μυαλό μας. Μας βάζει στη  θέση του παιδιού, που νομίζει ότι μπορεί απλά να απλώσει το χέρι του και να τα αλλάξει όλα (πραγματικά …πόσο ωραίο θα ήταν αυτό!). Ίσως η μελαγχολία αυτής της αδυναμίας, να είναι και αυτή που «διάλεξε»  τη μουσική που συνοδεύει το γλυκόπικρο αυτό αριστούργημα…

μουσική #6

25 Οκτωβρίου, 2010

Jose Gonzalez – Heartbeats

Μελωδική κιθάρα,  φωνή που χαϊδεύει και δύο album με ιδιαίτερο ήχο από έναν ταλαντούχο Σουηδό (…ναι Σουηδός είναι, με Αργεντίνικες ρίζες). Τραγούδια δικά του, αλλά και διασκευές γνωστών (…και όχι τόσο γνωστών) κομματιών.

Ένα μικρό δείγμα, το Heartbeats των The Knife, σε ένα διαφημιστικό γνωστής εταιρίας. Μια πανδαισία ήχων, χρωμάτων και συναισθημάτων.

O David Fokos είναι ένας πολύ ιδιαίτερος φωτογράφος. Αναζητά την τελειότητα στο φωτογραφικό του ταξίδι, χρησιμοποιόντας πρωτόγονα για την εποχή μας μέσα και πολύ σπουδή για το θέμα του. Δηλώνει μινιμαλιστής και αν κρίνω από την ιστοσελίδα του , το καταφέρνει.

μουσική #5

24 Μαΐου, 2010

Monika – Not Enough

Νέο album (ονόματι EXIT), από το κορίτσι θαύμα της νέας, ελληνικής μουσικής σκηνής.  Συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε με την πρώτη της δισκογραφική δουλειά, το Μονικάκι παρουσιάζει ένα αμάλγαμα μουσικών ήχων και συναισθημάτων, πιο σύνθετο και με σαφώς ανώτερη παραγωγή. Στίχοι με ψυχή και ακρόαση σαν απαλό αεράκι, σε κάνουν να απορείς γιατί αυτά τα παιδιά, δε βρίσκουν εύκολα χώρο στη δημοσιότητα. Ύστερα πάλι ίσως να είναι και καλύτερα. Όπως και το πρώτο της, έτσι κι αυτό το αγόρασα…

Πάμε κι ένα ακόμα…

Monika – Yes I Do

ψάχνοντας για μια θέα

27 Ιανουαρίου, 2010

Την κυνηγούσε εδώ και πολλά χρόνια. Από παιδί ακόμα, ήταν σίγουρος πως αυτή ήταν η γυναίκα με την οποία θα περνούσε την υπόλοιπη ζωή του. Τα πράγματα, βέβαια, δεν ήταν τόσο εύκολα. Όπως έλεγε κι ο ίδιος άλλωστε, το πεπρωμένο χάνει την αξία του αν δεν προσπαθήσεις γι’ αυτό. Οι φίλοι του, του έλεγαν ότι απλά… δεν τον ήθελε και ότι έπαιζε μαζί του, για να τρέφει τον εγωισμό της. Δεν έδινε σημασία σε κανέναν και σε τίποτα, είχε βρει το σκοπό της ζωής του.

Το αγόρι μεγάλωσε προσπαθώντας να την κερδίσει. Στην εφηβεία του, τον απέρριψε πολλές φορές αλλά αυτό δεν τον πτόησε. Προσπαθούσε να μαθαίνει τα πάντα γύρω απ’τη ζωή της, τα αγόρια και τους άντρες που φλέρταρε, το αγαπημένο της σημείο στην πόλη, ακόμα και για τα κόκκινα κουνελάκια στις χειμωνιάτικες πυτζάμες της. Όλα ήταν μέρος του στόχου του …έπρεπε να ξέρει τα πάντα γι’ αυτήν, όταν πλέον θα την κέρδιζε.

Μεγαλώνοντας σπούδασε την τέχνη της ζωγραφικής, τέχνη που τον απελευθέρωσε από τα δεσμά της πραγματικότητας. Δημιουργούσε κόσμους και ταξίδευε μέσα σ’ αυτούς, έχτιζε, έπλαθε, ζωντάνευε τις ευχές του… τις εμμονές του. Είχαν φτάσει στο κατώφλι της πραγματικής ζωής όταν αυτή, νέα γυναίκα πια, τον πλησίασε και του είπε…

» Θέλω να μου βρεις το μέρος με την πιο όμορφη θέα στον κόσμο. Ζωγράφισε την, και φερ’ τη μου. Αν με εντυπωσιάσει…. είμαι δικιά σου! «

Την επόμενη κιόλας μέρα είχε φύγει. Γύριζε τον κόσμο ασταμάτητα και κάθε φορά που πήγαινε να βγάλει τα πινέλα του, φοβόταν μήπως βρει κάτι καλύτερο και δεν τολμούσε να ζωγραφίσει. Βρέθηκε να περπατάει ασταμάτητα πάνω σε λόφους και βουνά, με τα εργαλεία του και με μόνη παρέα την εικόνα της, τα χείλη της, την ουλή στο δεξί της πόδι από τότε που ήταν παιδιά. Κάθε φορά έλεγε ότι θα βρει την καλύτερη θέα πίσω απ’την επόμενη βουνοκορφή, αλλά πάλι… δεν ήταν σίγουρος. Δεν είχε τη δύναμη να της πει «αυτή είναι η καλύτερη που βρήκα», ήθελε να της πάει την καλύτερη!

Τα χρόνια πέρασαν και ο νέος άντρας δεν ήταν πια νέος. Τα πόδια του είχαν κουραστεί, τα πινέλα του πάλιωσαν και η εικόνα της ξεθώριασε. Το μόνο που μπορούσε να δει ήταν κάτι κόκκινα κουνελάκια,  αλλά δεν θυμόταν πια τι σήμαιναν και βούρκωνε.

Μια μέρα πάνω σε μια ακόμα πράσινη κορυφή, συνειδητοποίησε ότι αυτή ήταν η θέα που έψαχνε. Έβγαλε τα πινέλα του και ζωγράφισε τον πιο όμορφο πίνακα. Έκατσε κάτω και κοίταξε γύρω του. Ακόμη και τα κουνελάκια είχαν εξαφανιστεί …και ο ίδιος ήταν πια πολύ γέρος για να καταφέρει να γυρίσει. Ξάπλωσε και αφέθηκε στο χάδι της χλόης. Για άλλη μια φορά ο χρόνος είχε κερδίσει…

Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από την εικόνα  «in search of a view» της προηγούμενης ανάρτησης

Εικόνες παράξενες, αλλόκοτες, παραμυθένιες, μελαγχολικές, πολύχρωμες.

Μπείτε στον κόσμο της Jeannie Paske (τυχαία ανακάλυψη στο διαδίκτυο).

μουσική #4

8 Δεκεμβρίου, 2009

Transistor – Living

Πραγματικά ιδιαίτερος ήχος για ελληνικό συγκρότημα. Εκτός από τις πληροφορίες στο βίντεο, περισσότερα στο myspace.

Ελληνικός Τίτλος:  Micmacs: Μικροαπατεώνες στα δύσκολα


Είναι αλήθεια ότι η ιστορία της Amélie είναι για τον δημιουργό της, το μέτρο σύγκρισης κάθε επόμενης ταινίας του. Το καλό με τον Jean-Pierre Jeunet είναι ότι και στις δύο μετέπειτα απόπειρές του καταφέρνει να αποδείξει, ότι τελικά, είναι ένας προικισμένος παραμυθάς…. Δείχνοντας να ξεφεύγει οριστικά από το σκοτεινό παρελθόν του (Delicatessen, La cité des enfants perdus), o Jeunet μας παρουσιάζει με την ανάλαφρη, ποιητική του διήγηση άλλη μια κωμωδία αντισυμβατικών χαρακτήρων.

Έχουμε και λέμε λοιπόν…. Μια παρέα συμπαθητικών περιθωριακών με ιδιαίτερες ικανότητες, που ζει σε ένα παλάτι από παλιοσίδερα, “υιοθετεί” πρόθυμα έναν άτυχο νέο (Danny Boon) που μένει άνεργος και άστεγος από μια…σφαίρα στον εγκέφαλο. Έχοντας χάσει από μικρός τον πατέρα του από νάρκη , και με τη σφαίρα στο κεφάλι του έτοιμη να τον στείλει ανά πάσα στιγμή στον …αγύριστο, o Bazil αποφασίζει να τα βάλει με τις δύο βιομηχανίες όπλων που σημάδεψαν τη ζωή του. Δίπλα του ( … και χωρίς να τον ρωτήσουν), σύσσωμη η νέα του “οικογένεια”.

ΟΚ… το σενάριο είναι απλοϊκό, σχεδόν παιδικό, αλλά εδώ μπαίνει η κινηματογραφική ευφυΐα του Jeunet που πρέπει να έπεσε μικρός, στη χύτρα της αφηγηματικής πανδαισίας. Οι πρωταγωνιστές του μοιάζουν με σούπερ ήρωες …τσέπης, βγαλμένοι από κάποιο cartoon, με ικανότητες φαινομενικά άχρηστες που όμως χρησιμοποιούνται σε εμπνευσμένους συνδυασμούς. Η ροή της ταινίας είναι ασταμάτητη, οι καταστάσεις που δημιουργούνται είναι απρόσμενες, συχνά ξεκαρδιστικές και σαν μπόνους υπάρχουν οι γνωστές από την Amélie, αλλοπρόσαλλες αλληλουχίες σκέψεων (…που ο Bazil χρησιμοποιεί εδώ για να ξεκολλάει το μυαλό του), που απογειώνουν τη διάθεση.

Εικαστικά κορυφαία, η ταινία κυλάει μπροστά σου σαν ένα δροσερό ρυάκι ανάμεσα στα πόδια, και σου ζωγραφίζει ένα μόνιμο χαμόγελο σ’ όλη τη διάρκεια της, το οποίο σου μένει για αρκετή ώρα μετά. Αποκαλύπτει την αγάπη του σκηνοθέτη για τους αδύναμους ήρωες της ζωής και κάπου εκεί στην άκρη πετάει και το πικρόχολο σχόλιο του για το λαθρεμπόριο όπλων. Σίγουρα δεν είναι ΤΟ κορυφαίο δημιούργημα του σύγχρονου κινηματογράφου, αλλά είναι σίγουρα άλλο ένα μικρό παράσημο στο πέτο του αγαπημένου μου παραμυθά.

ΓΙΟΥΠΙ (+)

Η εξαιρετική φωτογραφία με την σέπια αισθητική και τις ακροβατικές γωνίες λήψης.

Οι απίστευτοι διάλογοι, οι απρόσμενοι χαρακτήρες και το εξωπραγματικό σύμπαν του Jeunet.

ΜΠΛΙΑΧ(-)

Καλά…. όχι και μπλιαχ, αλλά ίσως να είναι πολύ παιδική στην προσέγγιση της.

Να τη δω;

Συγγνώμη… τι γράφω τόση ώρα; Πάλι κατευθείαν στα συμπεράσματα ήρθες; Οπωσδήποτε να τη δεις…. σου φτιάχνει τη μέρα, σε χαλαρώνει και δεν απογοητεύει.

Λαμβάνεται και ως …χάπι ευφορίας !

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.